മഴ പെയ്യുന്ന ഒരു വൈകുന്നേരമായിരുന്നു.

നഗരത്തിലെ തിരക്കേറിയ ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ, കൈയിൽ ഒരു പഴയ പുസ്തകവുമായി അവൾ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.

അവളുടെ പേര് മീര.

മഴത്തുള്ളികൾ റോഡിൽ വീണ് ചിതറുമ്പോൾ, അവൾ പുസ്തകത്തിന്റെ താളുകൾക്കിടയിൽ ഒളിപ്പിച്ചിരുന്ന ഒരു ചെറിയ കത്ത് വീണ്ടും വീണ്ടും വായിച്ചു.

അപ്പോഴാണ് അവൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നത്.

അവൾ തല ഉയർത്തി നോക്കി.

ആദ്യമായി കണ്ട ആ മുഖം എന്തുകൊണ്ടോ അവളുടെ മനസ്സിൽ പതിഞ്ഞു.

അത്ര മാത്രം.

അവൻ പുഞ്ചിരിച്ചു.

ബസ് വന്നു.

അവൾ കയറി.

അവനും കയറി.

അവൾ ജനലരികിൽ ഇരുന്നു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ അവളുടെ അടുത്തുള്ള സീറ്റിൽ വന്നു.

മഴയുടെ ശബ്ദത്തിനിടയിൽ, ഇരുവരും മിണ്ടാതിരുന്നു.

പക്ഷേ ആ നിശ്ശബ്ദതയിൽ എന്തോ സംസാരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അടുത്ത ദിവസം അവൾ വീണ്ടും അതേ ബസ് സ്റ്റോപ്പിലെത്തി.

അവൻ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

അവളെ കണ്ടപ്പോൾ അവൻ പുഞ്ചിരിച്ചു.

മീര ചിരിച്ചു.

അവൾ ചിരി മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

അവരുടെ സൗഹൃദം അങ്ങനെയാണ് തുടങ്ങിയത്.

ദിവസങ്ങൾ കടന്നു.

ബസ് യാത്രകൾ സംഭാഷണങ്ങളായി.

സംഭാഷണങ്ങൾ സൗഹൃദമായി.

സൗഹൃദം പതിയെ… പ്രണയമായി.

ഒരു ദിവസം അവൻ അവളോട് ചോദിച്ചു.

അവൾ കുറച്ചു നേരം മിണ്ടാതിരുന്നു.

അവൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.

അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു ചെറിയ നനവ് പടർന്നു.

മീരയുടെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു.

അവൻ അവളുടെ കൈകളിലേക്ക് നോക്കി.

അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

അവൻ തുടർന്നു.

മീരയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

അവൾ പതിയെ പറഞ്ഞു—

അവൻ അത്ഭുതത്തോടെ അവളെ നോക്കി.

അവൾ ചിരിച്ചു.

അവർ ഒരുമിച്ച് സ്വപ്നങ്ങൾ കണ്ടു.

ഒരു ചെറിയ വീട്.

വാതിൽക്കൽ പൂക്കൾ.

വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ ഒരുമിച്ചുള്ള ചായ.

ഞായറാഴ്ചകളിൽ നീണ്ട സംഭാഷണങ്ങൾ.

ഒരാൾക്ക് ദുഃഖമുണ്ടാകുമ്പോൾ മറ്റൊരാൾ ചേർത്തുപിടിക്കുന്ന ജീവിതം.

പക്ഷേ ജീവിതം അവരുടെ സ്വപ്നം പോലെ ലളിതമായിരുന്നില്ല.

ഒരു ദിവസം മീരയുടെ വീട്ടിൽ അവരുടെ പ്രണയം അറിഞ്ഞു.

അവളുടെ കുടുംബം ശക്തമായി എതിർത്തു.

അവൾ കരഞ്ഞു.

അവൻ അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.

അവൾ തലകുലുക്കി.

പക്ഷേ ദിവസങ്ങൾ കടന്നപ്പോൾ അവർക്കിടയിൽ ദൂരം വർധിച്ചു.

ഫോൺ കോളുകൾ കുറഞ്ഞു.

മെസേജുകൾ കുറഞ്ഞു.

ഒടുവിൽ ഒരു ദിവസം…

അവന്റെ ഫോൺ നിശ്ശബ്ദമായി.

മീര വിളിച്ചു.

ഉത്തരം ഇല്ല.

വീണ്ടും വിളിച്ചു.

വീണ്ടും…

നിശ്ശബ്ദത.

മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി.

മീര അവനെ മറക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

പക്ഷേ ചില മനുഷ്യരെ മറക്കാൻ കഴിയില്ല.

അവർ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് അകന്നുപോയാലും, നമ്മുടെ ഓർമ്മകളിൽ അവർ എന്നും താമസിക്കും.

ഒരു മഴയുള്ള വൈകുന്നേരം…

മീര പഴയ ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ എത്തി.

അവൾ ഒറ്റയ്ക്ക് നിന്നു.

പെട്ടെന്ന് പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം.

അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

അവൻ.

അതേ പുഞ്ചിരി.

അതേ കണ്ണുകൾ.

പക്ഷേ ഇത്തവണ അവന്റെ കൈയിൽ ഒരു ചെറിയ ബോക്സ് ഉണ്ടായിരുന്നു.

മീരയുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു.

അവൻ പതിയെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.

അവൾ ഒന്നും പറയാതെ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞു.

അവൻ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.

കുറച്ചു നേരം ഇരുവരും മിണ്ടിയില്ല.

പിന്നെ അവൻ അവളുടെ ചെവിയരികിൽ പതിയെ പറഞ്ഞു—

മീര കണ്ണുകൾ അടച്ചു.

അവൻ ചിരിച്ചു.

അവൾ അവന്റെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചു.

പുറത്ത് മഴ അപ്പോഴും പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

പക്ഷേ ആ മഴയിൽ ഇനി വിരഹത്തിന്റെ തണുപ്പില്ലായിരുന്നു.

അത് രണ്ട് ഹൃദയങ്ങൾ വീണ്ടും ഒന്നായതിന്റെ സന്തോഷമായിരുന്നു.