ആ മഴവൈകുന്നേരം 🌧️

മഴയ്ക്ക് ചില ഓർമ്മകളെ ഉണർത്താനുള്ള പ്രത്യേക കഴിവുണ്ട്. വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാലും, ഒരു പ്രത്യേക മഴയുടെ ഗന്ധം ചിലപ്പോൾ നമ്മളെ പഴയൊരു നിമിഷത്തിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുപോകും.

മീരയ്ക്കും അങ്ങനെയായിരുന്നു.

അന്ന് വൈകുന്നേരം നഗരത്തെ മുഴുവൻ മഴ മൂടിയിരുന്നു. ബസ്സ്റ്റോപ്പിന്റെ മേൽക്കൂരയ്ക്കടിയിൽ, കൈയിൽ ഒരു പുസ്തകവുമായി അവൾ ഒറ്റയ്ക്ക് നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവൾക്ക് മഴ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. മഴയിൽ ആളുകൾ അവരുടെ മുഖം മറയ്ക്കും. പക്ഷേ കണ്ണുകൾക്ക് കള്ളം പറയാൻ കഴിയില്ലെന്ന് അവൾ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു.

അപ്പോഴാണ് അവൻ വന്നത്. കറുത്ത ഷർട്ട്. മഴയിൽ നനഞ്ഞമുടി. കൈയിൽ ഒരു ബാഗ്.

"Excuse me... ഈ ബസ് സിറ്റി സെന്ററിലേക്കാണോ?"

മീര പുസ്തകത്തിൽ നിന്ന് കണ്ണുയർത്തി.

"അതെ."

"Thank you."

അവൻ പുഞ്ചിരിച്ചു. അത്ര മാത്രം. പക്ഷേ ചില പരിചയങ്ങൾ തുടങ്ങാൻ അത്രയും മതിയാകും.

ബസ് വന്നു. മീര ജനലരികിൽ ഇരുന്നു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ അവളുടെ അടുത്തുള്ള സീറ്റിൽ വന്നു. ഇരുവരും മിണ്ടിയില്ല. പക്ഷേ ആ നിശ്ശബ്ദതയ്ക്കുള്ളിൽ ഒരു പരിചയം ജനിച്ചു.

വീണ്ടും കണ്ടപ്പോൾ ❤️

അടുത്ത ദിവസം അതേ സമയം. അതേ ബസ്സ്റ്റോപ്പ്. മീര അവിടെ എത്തുമ്പോൾ അവൻ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

അവളെ കണ്ടപ്പോൾ അവൻ ചിരിച്ചു.

"ഇന്നും ഇതേ ബസ്സാണോ?"

മീരയും ചിരിച്ചു.

"നിങ്ങളും ഇന്നും?"

"അതെ."

"എന്താ പ്രത്യേകിച്ച്?"

അവൻ ഒരു നിമിഷം അവളെ നോക്കി.

"ഇന്നലെ ഈ ബസ്സിൽ യാത്ര ചെയ്തപ്പോൾ നല്ലൊരു പരിചയം കിട്ടി."

അവൾ ചിരി ഒളിപ്പിച്ചു.

"ഓ..."

"പേര് ചോദിക്കാമോ?"

"മീര."

"ഞാൻ അർജുൻ."

ആ ദിവസം അവരുടെ ആദ്യത്തെ യഥാർത്ഥ സംഭാഷണം തുടങ്ങി. ജോലി. സിനിമ. പുസ്തകങ്ങൾ. മഴ. സ്വപ്നങ്ങൾ. ബസ് സിറ്റി സെന്ററിൽ എത്തിയപ്പോൾ, അവർക്ക് തോന്നിയത് യാത്ര വളരെ പെട്ടെന്ന് അവസാനിച്ചുവെന്നാണ്.

അടുത്ത ദിവസം വീണ്ടും കാണണമെന്ന് ഇരുവരും മനസ്സിൽ ആഗ്രഹിച്ചു. പക്ഷേ ആരും അത് പറഞ്ഞില്ല.

സൗഹൃദം പ്രണയമായപ്പോൾ

ദിവസങ്ങൾ ആഴ്ചകളായി. ബസ് യാത്രകൾ പതിവായി. അർജുൻ അവൾക്കായി സീറ്റ് സൂക്ഷിക്കും. മീര അവനായി ഒരു ചോക്ലേറ്റ് കൊണ്ടുവരും.

അവർ പരസ്പരം കളിയാക്കും. ചില ദിവസങ്ങളിൽ മണിക്കൂറുകളോളം സംസാരിക്കും. ചില ദിവസങ്ങളിൽ ഒന്നും സംസാരിക്കാതെ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കും. എന്നാൽ ആ നിശ്ശബ്ദത പോലും അവർക്ക് സുഖമായിരുന്നു.

ഒരു ദിവസം മീര ബസിൽ കയറിയപ്പോൾ അവൾക്ക് സീറ്റ് കിട്ടിയില്ല.

"നീ ഇരിക്ക്."

"നിങ്ങൾ?"

"എനിക്ക് നിൽക്കാം."

അവൾ ഇരുന്നു. അവൻ അവളുടെ മുന്നിൽ നിന്നു. ബസ് പെട്ടെന്ന് ബ്രേക്ക് ചെയ്തപ്പോൾ അവൾ മുന്നോട്ട് വീഴാൻ തുടങ്ങി.

അർജുൻ അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു. ഒരു നിമിഷം. ഇരുവരുടെയും കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ കണ്ടുമുട്ടി. ആ നിമിഷം എന്തോ മാറി. സൗഹൃദത്തിന്റെ അതിർത്തി പതിയെ മായുകയായിരുന്നു.

പറയാതെ പറഞ്ഞ പ്രണയം 💕

"മീര..."

"എന്താ?"

"നിനക്ക് ഒരാളെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടാൽ എങ്ങനെയായിരിക്കും?"

അവൾ ചിരിച്ചു.

"എന്താ ഈ ചോദ്യം?"

"വെറുതെ."

"പറയില്ല."

"എന്തുകൊണ്ട്?"

"ആദ്യം അയാൾക്ക് മനസ്സിലാകണം."

"അപ്പോൾ അയാൾക്ക് മനസ്സിലാകാതെ പോയാൽ?"

"അപ്പോൾ... കാത്തിരിക്കും."

"എത്രകാലം?"

മീര ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.

"സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് വേണ്ടി കാത്തിരിക്കാൻ സമയമെന്നൊന്നില്ല."

അർജുൻ അവളെ നോക്കി. അവൻ പറയാൻ ആഗ്രഹിച്ച വാക്കുകൾ അവന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ എത്തിയെങ്കിലും പുറത്തുവന്നില്ല.

ആ രാത്രി മീരയുടെ ഫോണിൽ ഒരു മെസേജ് വന്നു.

"Good night Meera. ഇന്ന് നിന്നോട് പറയാൻ തോന്നിയ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു."

"പറയാമായിരുന്നില്ലേ?"

"നേരിൽ പറയണം."

അവളുടെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു.

ആ ഒരു വാക്ക് ❤️

അടുത്ത ദിവസം മഴയായിരുന്നു. അവർ പതിവായി ഇറങ്ങുന്ന സ്റ്റോപ്പിൽ അർജുൻ അവളെ തടഞ്ഞു.

"മീര..."

"എന്താ?"

"എനിക്ക് നിന്നോട് ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്."

"പറയൂ."

അവൻ കുറച്ചു നിമിഷം മിണ്ടാതിരുന്നു.

"നിന്നെ ആദ്യമായി കണ്ട ദിവസം മുതൽ... എന്തോ ഒരു പ്രത്യേകത തോന്നിയിരുന്നു. പിന്നെ അത് സൗഹൃദമായി."

അവൻ ചിരിച്ചു.

"പക്ഷേ ഇപ്പോൾ... ഇപ്പോൾ നീ എന്റെ ദിവസത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട വ്യക്തിയാണ്."

മീര ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

"എനിക്ക് നിന്നെ ഇഷ്ടമാണ്, മീര."

മഴയുടെ ശബ്ദം മാത്രം കേൾക്കാമായിരുന്നു. അവൾ പതിയെ ചോദിച്ചു:

"ഇഷ്ടം മാത്രമാണോ?"

അർജുൻ അവളെ നോക്കി.

"അല്ല. ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു."

മീരയുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു. അവൾ ചിരിച്ചു.

"ഇത്രയും വൈകിയാണോ പറയുന്നത്?"

അർജുൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.

"എന്ത്?"

"ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് കുറേ ദിവസമായി."

ആ മഴവൈകുന്നേരം അവരുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ ദിവസമായി.

നമ്മുടെ ചെറിയ ലോകം 🌹

അവരുടെ പ്രണയം മറ്റാർക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു. അത് അവരുടെ ചെറിയ ലോകമായിരുന്നു. രാവിലെ "Good morning". ഉച്ചയ്ക്ക് "Lunch കഴിച്ചോ?". വൈകുന്നേരം "ഇന്ന് നിന്നെ കാണാൻ പറ്റുമോ?". രാത്രിയിൽ മണിക്കൂറുകളോളം ഫോൺ സംഭാഷണം.

ചിലപ്പോൾ അവർ നഗരത്തിലെ ഒരു ചെറിയ കഫേയിൽ ഇരിക്കും. മീര കോഫി കുടിക്കും. അർജുൻ അവളെ നോക്കിയിരിക്കും.

"എന്താ എന്നെ ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നത്?"

"ഒന്നുമില്ല."

"കള്ളം."

"നിന്നെ നോക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് ഭാവി കാണാം."

അവൾ ചിരിച്ചു.

"എന്ത് ഭാവി?"

"ഒരു ചെറിയ വീട്. വാതിൽക്കൽ കുറച്ച് ചെടികൾ. വൈകുന്നേരം നീ ഉണ്ടാക്കുന്ന ചായ."

"നിനക്ക് ചായ ഉണ്ടാക്കാൻ അറിയില്ലല്ലോ."

"അത് നീ പഠിപ്പിക്കണം."

അവൾ ചിരിച്ചു. അവരുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ ചെറുതായിരുന്നു. പക്ഷേ അവർക്ക് അതായിരുന്നു ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സന്തോഷം.

എതിർപ്പ്

ഒരു ദിവസം എല്ലാം മാറി. മീരയുടെ വീട്ടിൽ അവരുടെ ബന്ധത്തെക്കുറിച്ച് അറിഞ്ഞു. വീട്ടിൽ വലിയ പ്രശ്നമായി.

"ഈ ബന്ധം നടക്കില്ല."

മീര കരഞ്ഞു.

"ഞാൻ അവനെ സ്നേഹിക്കുന്നു."

"സ്നേഹം കൊണ്ട് മാത്രം ജീവിതം നടക്കില്ല."

ആ വാക്കുകൾ അവളുടെ ഹൃദയം തകർത്തു. അവൾ അർജുനെ വിളിച്ചു.

"അർജുൻ... വീട്ടിൽ അറിഞ്ഞു."

അവൻ കുറച്ചു നേരം മിണ്ടാതിരുന്നു.

"നീ എന്ത് പറഞ്ഞു?"

"ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുവെന്ന്."

"പിന്നെ?"

"അവർ സമ്മതിക്കുന്നില്ല."

അർജുൻ ആഴത്തിൽ ശ്വാസമെടുത്തു.

"മീര, ഞാൻ നിന്നെ വിട്ടുകൊടുക്കില്ല."

"പക്ഷേ വീട്ടുകാർ..."

"നമുക്ക് സമയം വേണം."

അവൾ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു:

"നീ എന്നെ വിട്ടുപോകുമോ?"

"നിന്നെ സ്നേഹിച്ച ദിവസമാണ് ഞാൻ നിന്നോടൊപ്പം നിൽക്കണമെന്ന് തീരുമാനിച്ചത്."

വിരഹം

പക്ഷേ ജീവിതം അവർ കരുതിയതുപോലെ ആയിരുന്നില്ല. അർജുന് ഒരു വലിയ ജോലിക്കായി മറ്റൊരു നഗരത്തിലേക്ക് പോകേണ്ടി വന്നു.

"കുറച്ച് മാസങ്ങൾ മാത്രം."

മീര ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

"ഞാൻ കാത്തിരിക്കും."

ആദ്യ ദിവസങ്ങളിൽ ദിവസവും ഫോൺ വിളിച്ചു. പിന്നെ ജോലി തിരക്ക്. കോളുകൾ കുറഞ്ഞു. മെസേജുകൾ കുറഞ്ഞു.

ഒരു ദിവസം മീര പലതവണ വിളിച്ചു. അവൻ ഫോൺ എടുത്തില്ല.

"നീ മാറിയോ?"

മറുപടി വന്നില്ല.

"എനിക്ക് നിന്നെ നഷ്ടപ്പെടുന്ന പോലെ തോന്നുന്നു."

അതിനുശേഷവും മറുപടി ഇല്ല. ദിവസങ്ങൾ മാസങ്ങളായി. മീര അവനെ മറക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ മറക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴൊക്കെ അവൾക്ക് ഓർമ്മ വന്നത് അവന്റെ ആ വാക്കായിരുന്നു:

"ഞാൻ നിന്നെ വിട്ടുകൊടുക്കില്ല."

കാണാതായ കത്ത്

ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞു. മീര പഴയ പുസ്തകങ്ങൾ ക്രമപ്പെടുത്തുന്നതിനിടെ ഒരു കത്ത് കണ്ടെത്തി. അത് അർജുൻ നൽകിയതായിരുന്നു. അവൾ തുറന്നു വായിച്ചു.

"മീര,
ഒരിക്കൽ ഞാൻ നിന്നിൽ നിന്ന് അകന്നുപോയാൽ, അത് നിന്നെ മറന്നതുകൊണ്ടായിരിക്കില്ല. നമ്മുടെ ജീവിതം ഒരുമിച്ച് തുടങ്ങാൻ എനിക്ക് ചില കാര്യങ്ങൾ ശരിയാക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഞാൻ തിരികെ വരും.

നീ കാത്തിരിക്കണമെന്ന് ഞാൻ പറയുന്നില്ല. പക്ഷേ... ഒരിക്കൽ മഴ പെയ്യുമ്പോൾ, നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് യാത്ര ചെയ്ത ആ ബസ്സ്റ്റോപ്പിൽ നീ നിന്നാൽ... അവിടെ ഞാൻ നിന്നെ കാത്തിരിക്കും.
— അർജുൻ."

കത്ത് വായിച്ചപ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവൻ എന്തുകൊണ്ട് അകന്നുവെന്ന് അവൾക്ക് അപ്പോൾ മനസ്സിലായി. അവൻ ഓടിപ്പോയതല്ല. അവൻ തിരിച്ചുവരാനുള്ള വഴി തേടുകയായിരുന്നു.

വീണ്ടും ആ ബസ്സ്റ്റോപ്പിൽ 🌧️

അന്ന് വീണ്ടും മഴ പെയ്തു. ഒരു വർഷം മുമ്പ് അവർ ആദ്യമായി കണ്ട അതേ മഴയുടെ ഗന്ധം. മീര അറിയാതെ തന്നെ ആ പഴയ ബസ്സ്റ്റോപ്പിലെത്തി.

അവൾ ഒറ്റയ്ക്ക് നിന്നു. മഴത്തുള്ളികൾ അവളുടെ മുടിയിൽ വീണു. പെട്ടെന്ന് പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം.

"Excuse me..."

അവളുടെ ഹൃദയം നിശ്ചലമായി. അവൾ തിരിഞ്ഞു. അർജുൻ. അതേ കണ്ണുകൾ. അതേ പുഞ്ചിരി. പക്ഷേ ഇത്തവണ അവന്റെ മുഖത്ത് ഒരു ഉറപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നു.

"നീ..."

അവൻ പതിയെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.

"ഞാൻ തിരികെ വരുമെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നില്ലേ?"

മീരയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

"എന്തുകൊണ്ട് ഇത്രയും വൈകി?"

"നിന്നെ സ്വന്തമാക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരാളായി തിരികെ വരാനായിരുന്നു."

അവൻ അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു.

"ഇനി ഞാൻ എവിടെയും പോകില്ല."

മീര കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്കു ചാഞ്ഞു. അവൻ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. ഒരു വർഷത്തെ വിരഹം ആ ഒരു നിമിഷത്തിൽ അലിഞ്ഞുപോയി.

ഒരു കുടുംബം കൂടി ❤️

അർജുൻ ഇത്തവണ മീരയുടെ വീട്ടിലേക്ക് നേരിട്ട് ചെന്നു. അവളുടെ മാതാപിതാക്കളുടെ മുന്നിൽ ഇരുന്നു.

"എനിക്ക് നിങ്ങളുടെ മകളെ സ്നേഹമാണ്."

അവൻ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.

"അവളെ നിങ്ങളിൽ നിന്ന് അകറ്റാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. നിങ്ങളുടെ അനുഗ്രഹത്തോടെ അവളെ എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകാനാണ് ആഗ്രഹം."

മുറിയിൽ നിശ്ശബ്ദത. മീരയുടെ അച്ഛൻ കുറച്ചു നേരം അവനെ നോക്കി.

"അവളെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ കഴിയുമോ?"

അർജുൻ മീരയെ നോക്കി.

"എല്ലാ ദിവസവും സന്തോഷിപ്പിക്കുമെന്ന് ഞാൻ വാഗ്ദാനം ചെയ്യില്ല. പക്ഷേ അവൾ ദുഃഖിക്കുന്ന ദിവസങ്ങളിൽ അവളുടെ കൂടെ നിൽക്കുമെന്ന് ഞാൻ വാഗ്ദാനം ചെയ്യാം."

ആ വാക്കുകൾ മീരയുടെ അച്ഛന്റെ മനസ്സിൽ തട്ടി. കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം... അവരുടെ വിവാഹത്തിന് സമ്മതം ലഭിച്ചു.

മീര അർജുനെ വിളിച്ചു.

"അർജുൻ... അച്ഛൻ സമ്മതിച്ചു."

അവൻ കുറച്ചു നിമിഷം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. പിന്നെ ചിരിച്ചു.

"അപ്പോൾ നമ്മുടെ കഥയ്ക്ക് Happy Ending ആണോ?"

"അല്ല. ഇനി നമ്മുടെ കഥ തുടങ്ങുകയാണ്."

നിന്നിലേക്കുള്ള വഴി 💍❤️

വിവാഹദിവസം. മീര വധുവായി അണിഞ്ഞൊരുങ്ങി. അർജുൻ അവളെ ആദ്യമായി കണ്ടപ്പോൾ കുറച്ചു നിമിഷം സംസാരിക്കാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല.

അവൾ ചിരിച്ചു.

"എന്താ നോക്കുന്നത്?"

"ഒന്നുമില്ല."

"വീണ്ടും കള്ളം."

"ഞാൻ ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞില്ലേ... നിന്നെ നോക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് എന്റെ ഭാവി കാണാം എന്ന്."

അവൾ കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി.

വിവാഹം കഴിഞ്ഞു. അവരുടെ ജീവിതം തുടങ്ങി. ആദ്യ ദിവസങ്ങൾ സ്വപ്നം പോലെ. പിന്നെ സാധാരണ ജീവിതം. ചിലപ്പോൾ ചെറിയ വഴക്കുകൾ. ചിലപ്പോൾ പിണക്കം. പക്ഷേ ഓരോ വഴക്കിനും ശേഷം അവർ വീണ്ടും സംസാരിക്കും.

കാരണം അവരുടെ പ്രണയം വെറും "I love you" എന്ന വാക്കുകളിൽ ആയിരുന്നില്ല. ഒരാൾ ക്ഷീണിച്ചാൽ മറ്റൊരാൾ മനസ്സിലാക്കുന്നതിലായിരുന്നു. ഒരാൾ വീണാൽ മറ്റൊരാൾ കൈപിടിച്ച് ഉയർത്തുന്നതിലായിരുന്നു.

വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം ഒരു മഴവൈകുന്നേരം... അവർ കാറിൽ യാത്ര ചെയ്യുകയായിരുന്നു. മീര ജനലിലൂടെ മഴ നോക്കി.

"അർജുൻ... നമ്മൾ ആദ്യമായി കണ്ട ദിവസം ഓർമ്മയുണ്ടോ?"

അവൻ ചിരിച്ചു. "എങ്ങനെ മറക്കും?"

"അന്ന് നീ ചോദിച്ചത് എന്തായിരുന്നു?"

"ഈ ബസ് സിറ്റി സെന്ററിലേക്കാണോ പോകുന്നത് എന്ന്."

"അത് ചോദിച്ചില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ?"

അവൻ അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു.

"അപ്പോൾ ഞാൻ മറ്റൊരു വഴി അന്വേഷിച്ചേനേ."

"എവിടേക്കുള്ള വഴി?"

അവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.

"നിന്നിലേക്കുള്ള വഴി."

മീര അവന്റെ തോളിൽ തല ചായ്ച്ചു. പുറത്ത് മഴ പെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു. അവരുടെ മുന്നിൽ നീണ്ടൊരു റോഡ്. പിന്നിൽ ഒരുപാട് ഓർമ്മകൾ. മുന്നിൽ ഒരുപാട് സ്വപ്നങ്ങൾ. അവർ കൈകൾ കോർത്തുപിടിച്ചു.

കാരണം ചില പ്രണയകഥകൾക്ക് ഒരു അവസാനമില്ല. അവ ജീവിതമായി മാറുന്നു.

❤️ നമ്മുടെ കഥയ്ക്ക് അവസാനമില്ല

"നമ്മൾ കണ്ടുമുട്ടിയത് ഒരു യാദൃശ്ചികതയായിരിക്കാം. പക്ഷേ, ആ യാദൃശ്ചികതയെ ജീവിതമാക്കിയത് എന്റെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ തീരുമാനമായിരുന്നു."

നിന്നോടൊപ്പം കഴിഞ്ഞ ഓരോ നിമിഷവും എനിക്ക് ഒരു കാര്യം മാത്രം മനസ്സിലാക്കി തന്നു— സന്തോഷം വലിയ കാര്യങ്ങളിലല്ല, നമ്മളെ മനസ്സിലാക്കുന്ന ഒരാളുടെ സാന്നിധ്യത്തിലാണ്. നിന്റെ ചിരിയിൽ ഞാൻ ആശ്വാസം കണ്ടെത്തി. നിന്റെ നിശ്ശബ്ദതയിൽ പോലും എന്റെ മനസ്സ് വായിക്കാൻ പഠിച്ചു.

നമ്മുടെ ചെറിയ പിണക്കങ്ങളിലും, വീണ്ടും ചേർന്നുനിൽക്കുന്ന നിമിഷങ്ങളിലും, ജീവിതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ സൗന്ദര്യം ഞാൻ കണ്ടു. കാലം മാറും. നമ്മളും മാറും. ഇന്നത്തെ മുഖങ്ങളിൽ നാളെ പ്രായത്തിന്റെ അടയാളങ്ങൾ വരും. പക്ഷേ, ഒരുമിച്ച് നടന്ന ഈ ദിവസങ്ങൾ എന്റെ ഓർമ്മകളിൽ എന്നും അതേപടി നിലനിൽക്കും.

ഒരിക്കൽ നമ്മൾ ആദ്യമായി കണ്ട ആ മഴയെപ്പോലെ… ശാന്തമായി, നനുത്ത്, എന്റെ മനസ്സിൽ എന്നും പെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കും. അവസാനം ജീവിതത്തോട് എനിക്ക് ഒരു ആഗ്രഹം മാത്രമേയുള്ളൂ—

എത്ര വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാലും, ഒരു സന്ധ്യയിൽ നിന്റെ അരികിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ നിന്റെ കൈ പതിയെപിടിച്ച് "നമ്മൾ അന്ന് എടുത്ത തീരുമാനം ശരിയായിരുന്നു…" എന്ന് പുഞ്ചിരിയോടെ പറയാൻ കഴിയണം.

അപ്പോൾ ഒരുപക്ഷേ, വാക്കുകളുടെ ആവശ്യമുണ്ടാകില്ല. നമ്മുടെ കണ്ണുകൾ തന്നെ ആ കഥ മുഴുവൻ പറഞ്ഞുതീർത്തിട്ടുണ്ടാകും. കാരണം ചില ബന്ധങ്ങൾക്ക് ഒരു അവസാനമില്ല… അവ ജീവിതത്തിന്റെ നിശ്ശബ്ദമായൊരു ഭാഗമായിത്തന്നെ എന്നും കൂടെയുണ്ടാകും. ❤️

— നിന്നിലേക്കുള്ള വഴി —